03-07-2008, 05:01 PM
Bundan 1.5 hafta önceydi Cafenin önünde Oturuyordum... Biraz İlerde de 2 tane cocuk ve Annesi Vardı.Giyim kuşamları pek iyi değildi..Ayaklarında eski birer terlik vardi... Cocuklar o kadar tatliydiki... Ve istemeden kulak misafiri oldum konuşmalarına...
Anne dedi Biri..
Anne: Söyle Oglum dedi
Cocuk dediki Benimde Kaldırımdan Geçenler Gibi ayakkabım olsaydı Dünyanın en mutlu insani ben olurdum heralde Dedi...
O an Gögsüme mermi saplanmış gibi Oldum ...Cebimdeki Parayı cıkarıp Kadına vercektim ama Bir de gururu kırılmasın diye orda öyle kala kaldım...
siz okuyosunuzda içiniz acıyor ben bu olayı yaşadım
Anne dedi Biri..
Anne: Söyle Oglum dedi
Cocuk dediki Benimde Kaldırımdan Geçenler Gibi ayakkabım olsaydı Dünyanın en mutlu insani ben olurdum heralde Dedi...
O an Gögsüme mermi saplanmış gibi Oldum ...Cebimdeki Parayı cıkarıp Kadına vercektim ama Bir de gururu kırılmasın diye orda öyle kala kaldım...
siz okuyosunuzda içiniz acıyor ben bu olayı yaşadım
ağlayasım geldi gerçekten, ama bu toplumda herkes görevini yapsa hiç bir şey böle olmas yoksul die bi kavram olmaz olamaz ama işte millet kendini düşünür olmuş kendi derdine düşmüş allah kimseyi bahsettiğimiz her 2 durumada düşürmesin ben bu olaya şahit olsaydım gider çocukları severdim ve kadının derdini anlamaya çalışırdım derdini anladıktan sonra ne yapılması gerekiyosa yapardım kadının gururunun kırılmasını düşünmezdim çünkü gurur bi kere kırılır ama ben yardım etmezsem o hep o hayatı yaşardı bu yüzden elimden geleni yapardım hatta ev ev para bile toplardım...