Biliyorum yorgunsun. Aciyan yanimda yorgunsun.
Aciyan yanim Mayis. Aciyan yanim kent. Aciyan yanim yalnizlik.
Aciyan yanim sensin. Sen nerdesin...
Nerde üsüyor o körpe yüregin. Saçlarima dokunan ellerin bosluklarda mi kaliyor?
Biliyorum aramizda kivrilip yatan uzakliga gülümsüyorsun.
Aciya gülmektir bu. Aciya gülmek bizim dilimizde sevdadan geçmektir biliyorsun.
Biliyorum yorgunsun... Bahar gidisleri böyle yorgun mu birakir insani?
Geride kalan böyle yalniz mi kalir?
Çünkü Mayis hüzün kokuyor bu baharda, bu baharda yalnizim...
Bir karanfili düsün, unutulmus, kimsenin kokusunu içine çekmedigi.
Iste öyle yalnizim. Aglayislarimi yutkunuyorum hüzünlü bir türkünün geçiminde.
Bak, dinle meger ne yalniziz. Insan olmussak yaprak gibi dalda sessiz solmussak.
Yeri gelmis ayriliga gülümse...
Biliyorum yorgunluguna dokunacak simdi hüzünlü bu türküyle benim yalnizligim,
geceyle gündüzün sessiz geçimi gibi gözlerin dolacak ve...
sen aramizda kivrilip yatan uzakliga inat yine de
gülümseyeceksin en güzel ayriliga da gülebiliyorsun...
biliyorum ne kadar yorgun olsan da senin güçlü yanin hep agir basardi...
Oysa bu kent öylesine hirpaliyor ki insani, öylesine kimsesiz birakiyor ki,
öylesine eksiltiyor ki içten içe bitiriyor insani ve kimse anlamiyor yavas yavas tükenisini. Senin yikimini bir baskasi anlamaz demistin ya insanlar baktiginda
"ne kadar mutlusun" diyorlar.
Gülüyorum. Oysa ben her aynaya bakisimda bir insan bu kadar mi eksilir diyorum.
Bu kadar mi? Bir siirin dizelerinde geçiyordu.
Bunu yazan sairi düsündüm bir an. Kimbilir onun için nasil bir eksilisti bu.
Neler onu böyle yorgun düsürmüstü gecelere...
Kimbilir bir sevdadir belki de bu kadar eksilten ya da mavisini küstüren bu sehre...
Ya bizi belki de ayriliklardi tutusturan bir yanimizi,
sevdaydi belki de kavgadan yana bizi yorgun birakan bu kentte.
En onulmaz acilardi. Bu yüzden gülmeye bile firsat vermiyor acilar.
Anlik bir gülümseme belirse yüzümde, ya da herseye ragmen güçlü olmayi denesen,
beynine konak kurmus o sözlerle irkiliyorum. Bir insan bu kadar eksilebilir mi?
Biliyorum Yorgunsun...
Güçlüyüm desen de yillardir içinde gizledigin ve kosulsuz sevdigin gerçek dostunu,
yoldasini, yarali ve kirilgan umutlarla bekliyorsun.
Biliyorum basini koyabilecegin bir dost omuzun yoklugunu hissediyorsun bu günlerde. Bekleme demiyorum. Yitirme cesaretini.
Günesin olsun gönlümde hep yalniz kalsakta, hep yorgun düssekte gecelere,
bu kent bizi soluksuz biraksa da hersey iyi olacak unutma...
Ve sana gecenin sessiz geçmisimden bir dörtlük sunuyorum:
Mevsimsiz kar yagar tastan demirden içeri ellerini uzat
Ellerini ellerime birak..