karanlık ve sakindi sokaklar
lambalar bana suskun
öfkeli oyuncağı elinden alınmış
üzgün bir çocuk gibi bakıyordu
gittiğim için küsmüş olmalılar
aslında tek güldüğüm
güneşin bana gülümsediği
o deli dizgin koştuğum sokoklar
şimdi birden kaşlarını çattılar bana
çok üzgün yanlız ve kırgındım
bir sel olmuşçasına GÖZ YAŞLARIM
dinlemiyorlardı beni ya da ben
onların önüne geçemiyordum