Uzun yıllar önce tüm insani duyguların yaşamakta olduğu bir ada varmış.İyimserlik,üzüntü sevgi gibi bir çok duygu……
Günlerden birgün duygulara adanın batacağı bildirilmiş.Bunun üzerine herkes gemisini hazırlayıp adayı terk etmiş.Sadece sevgi son ana kadar beklemek istemiş.Ada batmadan hemen önce sevgi yardım istemiş.Yanından lüks gemisiyle geçmekte olan zenginliğe sormuş:”zenginlik,benide götürebilir misin?
Zenginlik:”yapamam gemim altın ve gümüş dolu,sana göre yer yok.”demiş.
Daha sonra şahane bir şekilde geçmekte olan gurura sormuş sevgi.”Gurur rice ediorum beni de götürür müsün?”
Gurur “seni götüremem ,burada her şey kusursuz dengemi bozabilirsin “diye cevap vermiş.
Sonra yanından geçmekte olan üzüntüye sormuş sevgi.”Üzüntü lütfen beni de götür.”Ah sevgi demiş üzüntü “O kadar üzüntülüyüm ki,yalnız kalmalıyım.”Demiş
Neşede yanından geçmiş ama öylesine halinden memnunmuş ki sevginin kendisine seslendiğini duymamış bile….
Aniden bir ses “GEL” sevgi demiş.”Seni götüreyim.”Bu konuşan yaşlı bir kişiymiş,sevgi o kadar mutlu olmuş ki,kıyıya çıktığında yaşlı adamın adını sormayı düşünememiş.Ama bir süre sonra ona ne kadar borçlu olduğunu fark edip bilgiye sormuş.
”Bilgi bana kimin yardım ettiğini söyleyebilir misin?” ”ZAMANDI” diye yanıtlamış bilgi.
Zaman?!Neden zaman bana yardım etti?bunun üzerine bilgi şöyle demiş:
“Sadece zaman sevginin hayatta ne kadar önemli olduğunu anladığı için…….
