Ay ışığı solgunken
Büyüyen İki sevinç, ilk heyecan
Ne kadar da umutluydu
Söylesem olmazdı

Ama en işveli endamına koşarak gelen
Ve gölgelerini toplayan bendim...

Kent alışık mıydı böylesi bir varsıllığa
Ya da akıp giden sonsuzluğa
''Dur! '' der miydi?
Bilemiyorum.

Bir başka baharın güneşi vurmuştu güne
Işıl ışıldı gözlerimiz
Seni büyütmek yengimdi
Sınırsız dokunuşlarla özlemlerden


;)